شریعتی میگفت: «چه حقیرند مردمی که نه جرأت دوست داشتن دارند و نه اراده‌ی دوست نداشتن نه لیاقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن و مدام شعر عاشقانه می‌خوانند» من می خواهم بگویم گاهی احساس ها هم حقیرند وقتی تصویری درست از دیالکتیکی مبهم میان دوروح نمی یابند! مخالفم که هر احساسی باید به عشق ختم شود می شود دوست داشت و دوست داشته شد حتی فراتر از عشقبازی های مفرط زمینی! بی سودا و طمع! و یک حس جدید را تجربه کرد گاهی بودن بعضی ها کنارت مهم است و دلت به آن ها گرم! نمیدانی اسم این حس را چه باید گذاشت با خودت صادقی ولی ظن ها آزارت میدهد! گاهی در لحظه احساسی متولد می شود که برایت غریبه است اما خوب می شناسی اش! در صداقت و تقدسش شک نداری پس برای دوست داشتنش هم نباید شک کنی!
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
